ถนนของภูเก็ต เส้นข้ามเขาและผิวทาง

ถนนที่ภูเก็ตเป็นอย่างไรจริง ๆ

ตรรกะทั้งหมดของเกาะสรุปได้ที่ถนนสายหลักตามยาวเส้นเดียว เส้นนี้เริ่มจากสะพานข้ามไปแผ่นดินใหญ่ ผ่านสนามบินและ Phuket Town มีหมายเลข 402 กว้าง มีเกาะกลาง และมีทางแยกต่างระดับ ขับได้เร็วและน่าเบื่อ และนี่เองที่ทำให้รู้สึกว่าทุกอย่างที่นี่ง่าย

ส่วนที่น่าสนใจเริ่มเมื่อเลี้ยวออกจาก 402 ไปทางตะวันตก ถนนแคบลงเหลือสองเลน ไต่ระดับขึ้น และกลายเป็นทางโค้งขึ้นเขา ระหว่าง Patong กับอ่าวข้างเคียงมีช่วงแบบนี้สองช่วง ช่วงหนึ่งขึ้นเหนือไป Kamala อีกช่วงลงใต้ไป Karon ทั้งสองช่วงเป็นทางขึ้นยาว มีโค้งอับสายตา และมีรถสวนที่กินพื้นที่มากกว่าครึ่งทางของตัวเอง

ที่นี่ไม่มีถนนแย่ แต่มีถนนที่ยาก

มีการปูยางเป็นประจำ เส้นจราจรครบ และเส้นทางหลักมีไฟส่องสว่าง หลุมบ่อที่ภูเก็ตไม่ได้อยู่บนถนนสายหลัก แต่อยู่บนทางเข้าบ้านลึกเข้าไปในย่าน ตรงที่ถนนสาธารณะสิ้นสุดและถนนส่วนบุคคลเริ่มต้น ความยากจริง ๆ อยู่ที่อื่น คือความชัน มอเตอร์ไซค์ที่แซงได้ทุกด้าน และการขับชิดซ้ายที่ต้องใช้เวลาสองวันแรกปรับตัวแยกต่างหาก

สิ่งนี้มีความหมายอย่างไรกับตัวรถ

ทางขึ้นยาวหลายกิโลเมตรไม่ได้เป็นเรื่องของกำลังเครื่องมากเท่ากับเป็นเรื่องของขากลับลงมา การลงเขาไม่ใช้การปล่อยไหล แต่ให้เปลี่ยนเกียร์ไปตำแหน่งต่ำและใช้เครื่องยนต์ช่วยเบรก มิฉะนั้นจะถึงตีนเขาพร้อมกลิ่นผ้าเบรกไหม้และแป้นเบรกที่จมลึกกว่าปกติ

แอร์บนเกาะนี้เปิดตลอดเวลา และตอนขึ้นเขาก็ได้ยินเสียงเครื่องทำงานหนัก เครื่องยนต์เล็กพาสองคนขึ้นได้สบาย แต่พาสี่คนพร้อมกระเป๋าจะเริ่มฝืน โดยเฉพาะถ้ามีคนนั่งหลังที่รู้สึกร้อน ถ้าต้องข้ามเขาทุกวัน คนเลือกรถ SUV ไม่ใช่เพราะรูปลักษณ์ แต่เพื่อจะได้ไม่ต้องคิดเรื่องการแซงบนทางขึ้น

ตอนรับรถควรตรวจอะไร

ยาง บนถนน 402 ที่ราบเรียบจะไม่รู้สึกถึงสภาพยางเลย แต่บนทางลงที่เปียก ยางกลายเป็นสิ่งเดียวที่มีความหมาย

• ดอกยางทั้งสี่ล้อ บนทางลงมันชี้ขาดมากกว่ากำลังเครื่อง
• ระยะแป้นเบรก อาการจมจะโผล่ตอนข้ามเขาครั้งแรก ไม่ใช่ตอนอยู่หน้าบ้าน
• แอร์ตอนเดินเบา ถ้ารอไปตรวจตอนรถติดริมหาดก็สายไปแล้ว
• ที่ปัดน้ำฝนและน้ำในกระปุก เพราะฝนตกหนักมาโดยไม่เตือน
• ถ่ายรูปตัวถังก่อนออกรถ เพื่อให้เรื่องรอยขีดข่วนจบก่อนที่จะเริ่ม

ปลายทางแล้วจอดรถตรงไหน

ถนนสิ้นสุดตรงจุดที่ต้องจอดรถ และเกาะนี้ก็มีเรื่องให้เซอร์ไพรส์ ที่จอดใกล้หาดยอดนิยมมีสองแบบ คือลานจอดเสียเงินที่อยู่ถัดไปหนึ่งช่วงตึก หรือไหล่ทางที่ทุกอย่างขึ้นอยู่กับสีของขอบทาง

แถบแดงสลับขาวหมายถึงห้ามจอดโดยสิ้นเชิง เหลืองสลับขาวคือจอดส่งผู้โดยสารแล้วขับต่อได้ ส่วนดำสลับขาวคือจอดได้ และอาจไม่มีป้ายอยู่ใกล้ ๆ เลย เพราะสีบนขอบทางนั่นแหละคือป้าย

รถลากในความหมายที่คุ้นเคยมีไม่มาก แต่การล็อกล้อทำกันบ่อย ส่วนใบสั่งจะส่งไปที่บริษัทรถเช่าแล้วจึงถึงผู้เช่า เราเห็นจดหมายเหล่านั้นและแจ้งให้ทราบทันที เพื่อไม่ให้เป็นเซอร์ไพรส์ในวันคืนรถ

ฝนเปลี่ยนถนนเส้นเดิมให้กลายเป็นอีกเส้น

ช่วงที่ลื่นที่สุดคือไม่กี่นาทีแรกของฝน ฝุ่นและคราบน้ำมันที่สะสมบนผิวถนนจะลอยขึ้นมาและทำให้ถนนลื่นเหมือนลานสเก็ต ผ่านไปสิบห้านาทีก็ถูกชะล้างไปและการยึดเกาะก็ดีขึ้น

บนทางลง น้ำจะไหลไปตามร่องล้อและหาทางระบาย ความเร็วที่ตอนถนนแห้งรู้สึกว่าช้า บนทางโค้งที่เปียกกลับกลายเป็นความเร็วที่ทำให้รถเหินน้ำ อาการสังเกตง่ายมาก คือพวงมาลัยเบาขึ้นทันที

อีกเรื่องคือทัศนวิสัย ฝนเขตร้อนตกลงมาเป็นแผ่น ที่ปัดน้ำฝนเร่งสุดก็เอาไม่อยู่ คนท้องถิ่นจึงจอดข้างทางแล้วรอ นั่นไม่ใช่ความระมัดระวังเกินเหตุแต่เป็นเรื่องปกติ เพราะยี่สิบนาทีต่อมาถนนก็แห้งอีกครั้ง

ถนนพาไปไหนได้บ้าง ทั้งออกนอกเกาะและในเกาะ

ออกไปแผ่นดินใหญ่มีถนนเส้นเดียว คือผ่านสะพานทางเหนือ ถัดจากนั้นเป็นถนนสายหลักบนแผ่นดินใหญ่ที่ไปทาง Krabi และ Phang Nga ถนนราบและยาว รถจึงมีพฤติกรรมต่างจากตอนอยู่บนเขา สิ่งสำคัญไม่ใช่เบรกแต่เป็นระยะทางที่น้ำมันไปถึงและการใช้ความเร็วคงที่อย่างพอเหมาะ

ภายในเกาะ เส้นทางประกอบขึ้นจากสองส่วน คือการวิ่งตามยาวบนถนน 402 กับทางเชื่อมสั้น ๆ ออกไปยังหาดต่าง ๆ ควรวางแผนวันจากตรงนี้ ไม่ใช่จากเส้นตรงบนแผนที่ เพราะเส้นตรงบนแผนที่มักกลายเป็นเส้นข้ามเขานั่นเอง

จุดชมวิวและทางขึ้น

วิวที่มีชื่อเสียงทั้งหมดบนเกาะอยู่ด้านบน และเกือบทุกจุดไปถึงด้วยถนนแคบที่มีความชันและสวนกันได้ทีละคัน ไม่ควรขึ้นไปตอนมืดหรือหลังฝนตกหนัก เพราะไม่มีไหล่ทางและไม่มีที่กลับรถ